De cirkel door Dave Eggers

Het gebeurt niet zo vaak dat ik een boek een beetje eng vind. Natuurlijk geldt dat wel bij sommige thrillers maar dan staat wat ik lees ver van mijn eigen werkelijkheid af.  Zo niet bij De cirkel die me liet huiveren bij wat er allemaal mogelijk zal zijn als de ontwikkelingen van internet zich in een bepaalde richting blijven bewegen. Ik ben geen expert in de mogelijkheden van het internet maar Eggers weet mij in De cirkel te overtuigen van een geheel transparante wereld waarin niets en niemand meer ontkomt aan camera’s en de ‘gevangenis’ van internet.

Hoofdpersoon Mae Holland mag via een oude studiegenoot gaan werken bij het grootste internetbedrijf ter wereld De cirkel. Na een uitgebreide rondleiding waarin  Annie haar via een portret laat kennismaken met de drie oprichters en zelfs geheime kamers laat zien, begint Mae haar werk op een soort klantenafdeling. Al snel raakt ze in de ban van haar nieuwe werk en de vele voordelen daarvan. Net als de volgers van de Cirkel die allemaal onder de naam TruYou via één wachtwoord en gebruikersnaam alle handelingen op internet af kunnen ronden. Via een tweede scherm op haar bureau, op den duur worden dat er vijf, moet ook Mae alles van zichzelf gaan delen met Cirkelaars. En bij alle taken die ze moet uitvoeren is het gewenst een maximum aan targets te halen. Tussen de bedrijven door zijn er dan lezingen en presentaties van nieuwe ontwikkelingen binnen het bedrijf. Zo ontwikkelt collega Francis een systeem waarbij kinderen zo beveiligd worden dat ze altijd te traceren zijn, en laat een van de oprichters zien hoe via bijna onzichtbare camera’s de wereld overal in beeld kan worden gebracht.

Mae bezoekt eerst nog regelmatig haar ouders die via een door de Cirkel geregelde ziektekostenverzekering erg ingenomen zijn met haar baan. Langzaam gaat deze relatie ten gronde als de in huis geplaatste camera’s het leven van haar ouders ontwrichten. Bovendien ontvangen zij dagelijks duizenden mailtjes, door Mae in gang gezet, waarbij het beantwoorden ervan hun leven zuur maakt. Huis- en ex-vriend van Mae Mercer staat aan hun kant maar ook hij kan Mae op den duur niet meer bereiken met zijn nuchtere visie. Mae betrekt hem later in een experiment wat voor beiden grote gevolgen heeft. De vriendschap met Annie, zij hoort bij de veertig Wijzen van de Cirkel, krijgt het dankzij de carrièrezucht van Mae het ook zwaar te verduren. Mae gaat namelijk, net als bijvoorbeeld de meeste politici op den duur, 0p volkomen transparant: via een camera en geluid is zij dus altijd te volgen en te horen. Dat zij een aantal keren tegen de regels van de Cirkel zondigt en daarvoor op het matje wordt geroepen, versterkt haar eerzucht en inzet alleen maar.

Als Annie heeft afgehaakt en een geheimzinnige vriend binnen De Cirkel zijn ware identiteit aan Mae prijsgeeft, staat zij voor de keuze: meehelpen aan de Voltooiing van De Cirkel of mensen hun vrijheid teruggeven. Uiteraard verraad ik het plot niet. Het boek maakte zo’n indruk dat ik bij berichten over internet en privacy  steeds aan dit boek terugdenk en een beetje huiver.

Advertenties
Published in: on 17 maart 2014 at 2:16 pm  Comments (2)  

Aanwezigheid door Jan Veulemans

Er zijn

als het gebladerte de stilte uitroept

als de groene specht uit naam van allen

het nochtans verworven heil

doet vallen

Er zijn

als van broederschap sprake is

beloften niet geuren naar bloed

geringen zich verzamelen

tot stoet

Er zijn

temidden van misbaar en woorden

de schimmel op de taal bewust

tot in gebeente en vermoeden

ongerust

Er zijn

als kinderen naar oorsprong vragen

van waarheid of van schijn

en van geluk bereikbaar straks

of nimmer

Er zijn

Published in: on 10 november 2012 at 12:28 pm  Geef een reactie  

Tikkop door Adriaan van Dis

Tikkop (uit 2010) leest als een trein en wat mij betreft hoef je geen echte kenner van Zuid Afrika te zijn om de inhoud te waarderen en te begrijpen. De twee vrienden Mulder (Marten) en Donald maken na veertig jaar een reis terug in de tijd. Waar ze ooit in Zuid Afrika in de zeventiger jaren in het verzet zaten, maken ze nu samen de teloorgang mee van een vissersdorp waar bruine mensen wonen.

In flashbacks lezen we hoe beide mannen in Parijs werden opgeleid bij de organisatie Fraternité, mede geleid door Cathérine, een vrouw die de mannen bekoorde en wiens vader in Zuid Afrika woonde. Donald is een medicus, met ook roots in Zuid Afrika en erg fanatiek terwijl Mulder (toen Marten genoemd) altijd al bekend was om zijn onverschilligheid, ja zelfs a-politiek genoemd wordt. De opleiding is spannend en sommige van hun verzetsdaden halen zelfs de krant.

Mulder (Marten) is inmiddels een zestiger en woont in Parijs. Hij heeft een beroerte gehad. Donald nodigt hem uit naar Zuid Afrika te komen en zijn geheugen op te frissen. Meteen beginnen de problemen als Mulder zich in een slecht onderhouden huis moet vestigen, zij het dan wel tussen de blanken. Er is niets te eten, het dak lekt, en doet Mulder eerst nog moeite alles op te lossen, dit blijkt vergeefse moeite.

Op zijn eerste tocht naar het dorp beneden (onderdorp genoemd) wordt hij al gebeten door een hond en lastig gevallen door allerlei arme jongetjes. Zijn tocht naar het ziekenhuis, samen met buurvrouw Stienie brengt hem voor het eerst in contact met een tikkop, iemand die verslaafd is aan drugs. De jongen heeft een gebroken arm en is de zoon van Charmeine, een oesterverkoopster en/of hoer.  Henri heet de Tikkop en hij is de protegé van Donald.

Hoewel Donald Mulder heeft uitgenodigd laat hij het de eerste dagen behoorlijk afweten. Hij heeft problemen met zijn vrouw Sarah. Zij woont een groot gedeelte van het jaar in Parijs want zij houdt het in het dorp niet uit. Ze ergert zich aan haar man die zijn idealen nog steeds nastreeft terwijl hun huis continu belaagt wordt door mensen die kwaad willen. Donald verliest gaandeweg het boek ook steeds meer het respect dat de vissers voor hem hadden.

De vissers geloven niet meer in een toekomst voor hun dorp. Donald benadert de burgemeester, kranten en andere autoriteiten wanneer hij illegale activiteiten ontdekt op het strand maar zelfs de politie vertrouwt Donald niet meer. Alles is onduidelijk terwijl de Apartheid voorbij is,  lijken de verschillen nog groter dan vroeger. Ze treden zelfs tegen hun eigen mensen op.

Donald krijgt Henri uit de gevangenis terwijl het onderdorp letterlijk ondergelopen is vanwege het ontbreken van riolering. Tikkop moet afkicken en een opleiding volgen. Mulder en Donald nemen die taak op zich maar de afloop laat zich raden, alle goede bedoelingen van de twee blanken ten spijt. Hun geld en inzet is niet genoeg.

Tikkop wint en verlaat het huis. Ook Mulder keert uiteindelijk terug naar Parijs. De wereld was nog net zo onrechtvaardig als vroeger en ‘daar keek ie dan naar, liep ie achteraan… Er zijn door er niet te zijn. Daar kwam hij op uit ja.’ Tikkop, een boek om in één adem uit te lezen.

Published in: on 18 oktober 2012 at 11:55 am  Geef een reactie  
Tags: ,

Onbereikbaarheid door Meint R. van den Berg

Achter de vlieshuid van

zijn ogen schaamden zijn

ogen zich weg

en in de diepe holten

van zijn keel hielden

zijn lichtschuwe woorden

zich angstig piepend schuil

als een nest in de steek

gelaten ééndagsvogels

zijn oren leken dichtgestopt

met uit de lucht geplukte

achterdocht en beide

vleugels van zijn neus

trilden nerveus als het

gejaagde kloppen van

een vogelhart

in de grijpgrage

handen van een kind

met aarzelende woorden

zocht ik vergeefs een opening

een smalle toegangsweg

ontspannen werd hij pas

toen ik vermoeid mijn hielen

lichtte

Published in: on 14 oktober 2012 at 6:09 pm  Geef een reactie  
Tags: ,

Kleding weetje

Geloof het of niet maar het is een weetje, geen wetenschappelijk onderzoek hoewel daar misschien niet altijd veel verschil in zit:-), dat één op de drie vrouwen een hekel heeft aan shoppen. Zij verafschuwen het  winkelen door de lange rijen, het niet kunnen vinden wat ze zoeken en de onbeleefde winkeliers.

Nou winkel ik meestal niet in het weekend dus die lange rijen vallen dan mee. In de winkel met onbeleefd personeel kom ik maar één  keer en dat niet kunnen vinden wat je zoekt, daar heb ik persoonlijk niet zoveel last van.

We hebben natuurlijk allemaal meer dan genoeg kleding. Bij menigeen van ons puilt het de kast(en) uit. De bijna 18.ooo modewinkels in ons land (5090 voor vrouwen, 1245 voor mannen, 5930 voor hem en haar, 1300 voor baby’s en kinderen 1015 voor ondergoed)  en de 3450 schoenenzaken verleiden ons maar krijgen daar wel steeds meer moeite mee. Op het nieuws hoor je dat veel zaken moeten sluiten en sommige winkelstraten bieden daarom een armoedige aanblik. Overal is veel van hetzelfde en het winkelend publiek heeft eigenlijk niets nodig, ondervindt de gevolgen van de crisis in zijn of haar portemonnee, en houdt dus de hand op de knip.

Als grootste vriend/verleider  van de winkels blijft er gelukkig nog de steeds veranderende mode. De jaarlijkse modetrend  helpt ons toch uit onze oude kleren, niet onze favoriete, en zorgt dat de kasten overvol raken of blijven. En wie bezwijkt er niet voor de fel gekleurde korte laarsjes of  idem leren jasjes. We gaan massaal overstag voor een twee jaar geleden bedachte mode. Het zit allang op ons netvlies (wetenschappelijk onderzoek) voor het in de winkel komt.

Er wordt zo goed over nagedacht dat zelfs degene die denkt zich dwars tegen alles in te kleden,  helaas moet ontdekken dat het een kwestie van tijd is of zijn of haar extravagante outfit komt in de mode. De oudjes onder de lezers weten dan ook nog eens dat het een kwestie van tijd is of een modetrend herhaalt zich. Bewaren is dan het devies.

Ik heb altijd wel bewondering voor de leerlingen op mijn vmbo die zich anders kleedden dan de rest en/of de mode. Daar is  moed voor nodig. Je moet de blikken en eventuele opmerkingen van medeleerlingen kunnen weerstaan. Het is altijd maar een enkeling die dat kan. Onder volwassenen is dat niet anders toch? Mijn broekspijpen zijn echt niet meer wijd en pas heb ik nog broekrokken en jurken weggedaan die volgens mijn meiden al lang niet meer konden.

Je bent hopelijk niet wat je draagt alhoewel een psycholoog daar vast anders over denkt. Ik ga zaterdag voor het eerst in lange tijd winkelen. Of ik de korte gekleurde laarsjes kan weerstaan? Misschien wel maar dan is er een herkansing in de opruiming.

Published in: on 2 oktober 2012 at 3:38 pm  Geef een reactie  
Tags: , ,

Post voor mevrouw Bromley door Stefan Brijs

Brijs schrijft niet voor mensen die even snel een boek willen lezen. Net als zijn vorige boek|De engelenmaker is ook dit een dikke pil van 500 pagina’s. Hij neemt je mee naar een Londense wijk ten tijde van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Vriendschap, verraad, lafheid maar vooral ook post en boeken (woorden dus) spelen een belangrijke rol. In die tijd kregen nabestaanden  van soldaten door de postbode vaak twee brieven onder de deur doorgeschoven : één algemene en één van hun leidinggevende van hun peloton. Alle gesneuvelden stierven op papier in die brief een heroïsche dood.  Dat troostte in ieder geval de nabestaanden maar was vaak bezijden de waarheid. Maar het blijken: ‘Leugens, allemaal leugens’.

Hoofdpersoon John Patterson, met zijn 19 jaar oud genoeg om zich te melden voor het leger, mist alle motivatie om zich in dit heldhaftige  avontuur te storten. Studeren wil hij. Dit in tegenstelling tot zijn 2 jaar jongere vriend Martin Bromley. Ten tijde van John’s geboorte kreeg ook Martin een broer die Martey heette. Helaas stierf deze maar daardoor werd Mrs Bromley, zoogmoeder voor John wiens moeder in het kraambed overleed. John is daarom kind aan huis bij de Bromleys.De Bromleys, ook nog drie zussen, zijn altijd het tweede thuis voor John gebleven

 

Vader Patterson blijft na de dood van zijn vrouw  ongelukkig en zwijgzaam achter. Elke dag brengt hij de post rond en besteedt ook veel tijd aan het verzamelen van oude boeken. ”Woorden genoeg in ons huis maar er wordt weinig gezegd, verzucht John wanneer een gesprek met zijn vader weer eens op niets uitloopt. ‘ De postbode wordt steeds belangrijker naarmate er meer soldaten sneuvelen. Hij is immers de brenger van het slechte nieuws. Geen nieuws is in dit geval zeker goed bericht. En ook schreven de soldaten vanaf het front ansichtkaarten en werden er pakjes over en weer gestuurd.

De vriendschap van Martin en John staat, met de komst van eerste schermutselingen tussen Engelsen en Duitsers  die in het dorp wonen, meteen op scherp. De vriendschap verwatert zelfs want John vindt in de pacifistische studiegenoot William een gelijkdenkende. Sterker nog, William is nog meer anti-oorlog en maakt dit op een drastische manier aan iedereen duidelijk. Ook voor John neemt met de tijd de druk om in het leger te gaan toe, soms kan hij zich buiten niet vertonen. Martin heeft dan al lang een opleiding voltooid en is op een slinkse manier het leger binnengekomen.

Niet alleen Mrs Bromley is bij John geliefd, ook de drie zusjes van Martin waarbij hij op Mary verliefd raakt. Maar ook zij kiest voor iemand die het leger ingaat. Na een Zeppelinbombardement vindt John zijn vader dood achter het bureau en verwondert iedereen zich over de grote hoeveelheid boeken die zich in het huis achter brandwerend materiaal bevonden.

Het is al voor die tijd dat John merkt dat zijn vader sommige brieven van slachtoffers achterhoudt. Zijn vader noch hijzelf kan het slechte bericht bij de nabestaanden afgeven. Een kaart van Martin uit Poperinghe van 1915 is het enige levensteken, zo later blijkt ook het laatste. Meer laatste brieven worden niet bezorgd want die neemt John mee wanneer hij besluit zelf toch gaat vechten tegen de Duitsers.

Tijdens de vreselijke taferelen die hij meemaakt moet John vaak denken aan de woorden van William: de mensen zijn lemmingen. Ze hoeven niet na te denken. Niet te kiezen. In een blinde drift met de stroom mee, waarheen die ook leidt. Steeds verder en verder. Intussen alles en iedereen meesleurend. Tot op een dag………..’

Hoewel John alles met tegenzin doet in het leger wordt hij er nog gepromoveerd en is de rechterhand van kolonel Ashley. De brieven en de waanzin van Ashley liggen hem zwaar op de maag maar kiezen kan John niet. Hij doet mee hoewel hij het zinloos vindt en de taferelen op de strijdvelden onbeschrijflijk zijn, zoveel doden en vooral jonge mensen. Meer brieven worden achtergehouden want pas als de post komt, is alle hoop bij het thuisfront weg. De leugen en de angst regeren.

John komt uiteindelijk toch nog in Poperinge terecht, de plaats waar de eerste kaart van Martin vandaan kwam. Daar vertelt een dorpsgenoot hoe Martin echt omkwam. Dan maar liever de standaardbrief voor Mrs Bromley.  En of die aankomt?

 

Published in: on 27 september 2012 at 5:04 pm  Geef een reactie  
Tags: , ,

Handen en vuisten door Karel Eykman

Ik heb het niet zo op vuisten

die klauwen die zo van aanpakken weten

van stoere jongens met hun knuisten

die ze zwaaien met zwoegen en zweten

die ze altijd maar steken uit de mouwen

die niet los willen laten, maar vast willen houden.

Als vuisten gaan ballen, is dat voor de stomp.

Vuisten zijn stom en vuisten zijn lomp.

Ik ben er meer een van de handen

die altijd weer strelen en voelen moeten

en als handen eenmaal bij jou belanden

kunnen die handen met jou goed uit de voeten

omdat ze zo graag in jouw handen pasten

omdat ze met vingers jou af willen tasten.

Geef me je hand, ’t is een handvol rust.

Een aaihandje aait en een kushandje kust

 

Bij: Liever een handvol rust dan twee vuisten vol zwoegers (Prediker 4)

Published in: Geen categorie on 25 september 2012 at 9:47 am  Comments (1)  

De mythische oom door Mariët Meester

Ooit vestigden familieleden van mijn schoonouders zich in Grand Rapids en wat ik ervan weet is dat het grote zeer gelovige gezinnen zijn met veel warmte voor anderen. Dat laatste bleek ook uit de condoleance kaarten die ik van hen ontving, en het waren er vele!

De mythische oom van Meester bevestigt dat beeld volledig al komt Grand Rapids er niet zoveel in voor want zij verblijft een tijdje in het plaatsje Lynden waar  haar oom zich ooit vestigde. De oom werd uiteindelijk arts en bouwde een bestaan opmet vrouw Mary en 7 kinderen.

Meester wisselt haar eigen ervaringen af met het levensverhaal van haar oom Peter. Hij is degene die op hoge leeftijd van zijn  broer in Nederland, de vader van Meester, nog stamcellen ontvangt via een transplantatie omdat hij aan leukemie lijdt. Peter is via hard werken een deskundige geworden op het gebied van toxicologie in de medische wetenschappen.Hij is recht door zee in zijn werk maar ook in zijn kerk. Dat wordt hem niet altijd in dank afgenomen.. Zo niet bij Meester die aan het einde van het boek laat zien dat het hart van oom Peter wel degelijk op de juiste plaats zit.

Behalve de mooie natuurbeschrijvingen, vertelt Meester veel over de meer dan 30 kerken die Lynden bezit met alle gevolgen van dien. Als vreemde komt zij er mee weg er diverse te bezoeken. De meeste diensten duren lang en ook thuis lezen sommige gezinnen om de beurt nog een hoofdstuk uit de bijbel.  Als je er woont hangt alles wat je doordeweeks doet, van de school die je bezoekt tot het boodschappen doen, vast aan de kerk die je bezoekt.

Meester ervaart de veiligheid en de warmte van die gemeenschap en het gemak van een dergelijk blijvend support om je heen. Ze vergelijkt dit met haar bestaan in Amsterdam waar  haar vriendenkring minder vanzelfsprekend is maar bijgehouden moet worden. Maar benauwend is het ook:  een nichtje die  zich om een stervende drugsverslaafde bekommert, haalt ze zich de woede van veel gelovigen op haar hals.

De kerken heten er Reformed Church of een variant daarvan en in Lynden bevinden ze zich in diverse gebouwen, van gymzaal tot huiskamer toe. Immers eenmaal weer afgescheiden heeft de nieuwe kerk ruimte nodig. Evangelische bewegingen zijn er nauwelijks en ook niet nodig want de theologie van de RC is nog strenger dan die van menige evangelische gemeenschap in Nederland. Nederlandse kerken zijn volgens de gelovigen in Lynden dan ook diep weggezakt, vooral de PKN, denk aan onderwerpen als homoseksualiteit, trouwen met een ongelovige, wel of niet in het verbond als je gedoopt bent maar daarna niet christen wordt of afwijkt van bepaalde theologische waarheden zoals de schepping in 7 dagen van 24 uur.

Met veel liefde schrijft Meester over haar familie en het woord bekrompen komt in dit boek nauwelijks voor. Je familie als een warme deken en de onderwerpen mijden die je scheiden. Zo is De mythische oom een mooi boek om te lezen en meer te weten te komen over die Nederlanders die ergens anders een bloeiend bestaan opbouwden waarvan het geloof vaak de basis was/is.

Te koop bij : www.boekhandelhaasbeek.nl

Published in: on 19 september 2012 at 12:43 pm  Geef een reactie  

De thuiskok

Het is alweer een aantal maanden geleden dat ik met interesse een verhaal over thuiskoks las. De bedoeling van deze baan aan huis is, om anderen die niet van koken houden en er geen  tijd voor hebben, van een voordelige, voedzame maar lekkere maaltijd te voorzien. Dit alles tegen een redelijke prijs want het gaat de thuiskok niet om het geld maar om hun geliefde hobby uit te voeren en er nog een zakcentje aan over te houden ook.

In een artikel van het AD van 9 augustus kom ik het onderwerp Thuiskok opnieuw tegen maar dan speciaal over de Haagse kooksters. Zo noemt iemand zich Blije Kookster, leuke naam trouwens, en bij haar kun je terecht voor onder andere biologische tagliatelle met paddestoelen -truffelsaus, af te halen voor 5 euro per portie. De thuiskoks zijn  aan een ware opmars bezig getuige hun drukbezochte site die Thuisafgehaald.nl heet.  Via de site kunnen nieuwe koks zich, inclusief hun specialiteiten, melden en afnemers plaatsen er hun bestellingen. Binnen een half jaar na de oprichting zijn er bijna 1400 thuiskoks en meer dan 9000 afnemers.  Dagelijks registreren zich nog eens zeventig nieuwe leden als afhaler of – thuiskok.

Restaurants, maak je borst maar nat. Het ging al niet lekker in de horeca maar een nieuwe concurrent lijkt geboren. Natuurlijk is het niet de bedoeling dat de thuiskok commercieel wordt maar wie controleert dat ? Zelf heb ik ooit gedineerd in een huiskamerrestaurant en ook een walking dinner heb ik al in de benen zitten. Er is een professionele tafeltje-dek-je en koks die aan huis je diner verzorgen inclusief het meenemen van de vuile vaat.  Thuiskok daarentegen is een hobby en dat lijkt me toch een goede zaak maar of dat zo blijft?.

Gaat het niet om het geld maar kook je graag en heb je tijd ervoor, kijk dan eens om je heen of je geen ruildiensten in je buurt kunt doen. Ooit bakte ik taarten voor mijn vriendin die op haar beurt kinderkleding voor mijn koters naaide.  In jonge drukke wijken lijkt het me handig de thuiskok  onderling in te zetten, geeft wat lucht: minder boodschappen en even relaxen na het kinderen ophalen, de buurvrouw is even de buurtkok  Een sin de zoveeel dagen ben jij aan de beurt.

Wat mijzelf betreft. Ik ben al jaar en dag een thuiskok op mijn eigen manier. Blijf tien liter erwtensoep maken en het uitdelen, altijd animo genoeg. Inmiddels zie ik op het journaal dat mensen elkaar ook hun grote auto uitlenen tegen 30 euro per dag en 30 cent per kilometer. Wat volgt er nog meer voor we alles weer( betaald) gemeenschappelijk hebben? Een goud van oud kan ik zo verzinnen: kranten en tijdschriften aan elkaar doorgeven en de helft van de abonnementskosten betalen. Deden mijn ouders al of is het uitgestorven?

Published in: Geen categorie on 16 september 2012 at 10:13 am  Comments (1)  
Tags: , ,

Stil aan door Linda Schreuder

Linda noemt het dichten zelf woord-worstelen, een mooi woord om te beschrijven hoe ze met woorden  mij bijstaat. Net als veel anderen steunt ze me op haar manier. Ieder heeft zijn eigen wijze en alles is goed, mits het de ander geen pijn doet.

Ik ben dankbaar dat mijn lezers, na weken van blanke pagina’s , weer iets te lezen hebben.De volgende column is al klaar maar dit gedicht heeft voorrang. Het verwoordt goed mijn situatie die ik soms zelf niet adequaat beschrijven kan. Er is wel weer rust in de bovenkamer en dat blijft hopelijk zo. Hulp heb ik daarbij gekregen en aangenomen en blijf dat doen. Dankbaar dat dit in ons land ook mogelijk is.

stil aan

is het tijd om stil te staan

stil te staan

bij mijn wereld

die na zenuwslopende uren

met een ruk werd stilgezet

mijn wereld

mijn wereld staat stil

stil

de wereld draait door

mijn wereld staat stil

geprobeerd om in beide

mijn mannetje te staan

Heer, U weet hoe hard

ik mijn best heb gedaan

U zag mijn inzet

zo groot

onmeetbaar

maar de werelden

de werelden

zijn onverenigbaar

de wereld draait door

mijn wereld staat stil

stil

stil aan tijd

om stil te staan

Heer houd me vast

sta me bij

blijf aan mijn zij

en jij?

wil jij

voor mij

een stap doen uit jouw wereld

en mij ontmoeten in mijn wereld

die stil is komen te staan?

stil

want ik moet stilstaan

stilstaan

voordat

ik weer verder kan gaan.

 

(voor Judy)

 

Published in: Geen categorie on 14 september 2012 at 7:13 pm  Comments (2)