Vele Henken in mijn familie maar niet één als deze; een verkoper pur sang, iemand waar je niet omheen kunt, die altijd een verhaal heeft waar je naar luisteren wilt en van leren kan, sociaal vaardig als geen ander en ontzettend innemend. Natuurlijk ben ik niet objectief want de afgelopen vier jaar zat ik met hem in een stichtingsbestuur en fungeerde langzaam maar zeker als zijn persoonlijke secretaresse. Al gauw werd duidelijk dat dit snelle Henkie was want op zijn dagelijkse wandeling bedacht hij plannen om sponsors te werven voor acties, verzon een kerstrebus en liet ons een klantenbestand aanleggen wat tot de dag van vandaag veel oplevert. Ondernemers die niet eens aan sponsoren denken, gaan na een gesprek met hem als vanzelf overstag, wie al sponsort wil hem soms niet meer op bezoek maar stemt al bij voorbaat in met het bedrag van het jaar daarvoor, hij mocht ze eens overhalen tot meer.
Toen we ook aan handel begonnen, kon snelle Henkie helemaal los want handel zit in zijn bloed en via de partijenhal vonden duizenden gouden doosjes, duizenden kaarsjes maar ook honderden koekenpannen de weg naar de stichting, alles gekocht voor een prikkie en met dikke winst voor de stichting aan de man gebracht. Dat aan de man brengen doet hij dan nog voornamelijk zelf want je kunt niet om hem heen. Als kerstman verkleed of gehuld in twee sandwichborden met ballonnen die vanaf zijn schouders de lucht insteken, houdt hij iedere bezoeker aan met een roos, een cadeautje of de te winnen prijs in zijn handen, dit alles vergezeld van een stralende glimlach. Volgens de filosofie van snelle Henkie moest je blij zijn dat je mee mocht doen, of je nou sponsor was of deelnemer, je werd er altijd beter van.
Menige marktkraamhouder was jaloers op zijn charisma en vaak vroegen mensen me hoe we toch aan die enthousiaste man kwamen. Als wildvreemde meldde snelle Henkie zich bij onze stichting aan en nam in zijn kielzog nog een fantastische penningmeester mee, ik heb dat altijd een wonder genoemd want wie iets weet van bestuursleden zoeken weet ook van de vaak vergeefse tocht om die te vinden. De stichting staat inmiddels als een huis en snelle Henkie heeft gisteravond officieel afscheid genomen, deed dat onder andere met een indrukwekkende speech die ik niet met droge ogen aan kon horen. Hij is dan wel geen bestuurslid meer maar gelukkig hoeft hij noch uit het oog noch uit het hart of zoals ik voor hem op een kaartje verwoordde: Je bent een wonder, ik wil niet zonder!
