Nestblijver

Al tweemaal deze zomer kon ik genieten van merelnesten in onze tuin. Eerst het bouwen van het nest, het broeden, het voeren van de jongen die zich goed lieten horen en voor ik er erg in had, was het nest weer leeg. En waar zijn ouders en jongen gebleven? Ik zou het niet weten. Wat ik wel weet is dat ik midden in vakantietijd me alleen thuis bevind en dat mijn jongen en man tijdelijk en/of permanent zijn uitgevlogen, met hele diverse bestemmingen.

Wat te denken van Tanzania waar de in Oeganda werkende zoon een conferentie bezoekt waar vanwege het tekort aan bloeddonors plannen uitgewerkt worden om via sms mensen te benaderen en te stimuleren om bloed te gaan geven, voor het eerst of als herinnering. De zus die hem misschien het meeste benijdt, voedt letterlijk haar eigen 2de jong in een Vinexwijk en mag dankzij het zwangerschapsverlof even genieten van leven zonder strak ritme, toch een soort vakantie dus.

Niet ver bij haar vandaan verwacht een andere zus, in opnieuw een Vinexwijk, haar eerste kindje. Niet dat ze daar veel mee bezig kan zijn want al wekenlang wordt ze geplaagd door tandvleesproblemen. Ze slaat zich er dapper doorheen en is inmiddels dankbaar voor elk uurtje pijnloze slaap. Slapeloze nachten heeft de jongste dochter in Spanje vast ook wel maar dan wel om een andere reden. De zomerfestivals in Nederland zijn tijdelijk vervangen door temperamentvolle hete Spaanse nachten. Wat niet weet wat niet deert, is hier mijn motto en zij geniet, daar twijfel ik geen moment aan.

Twijfels overvallen wel regelmatig haar oudere zus die met twee masters  in de psychologie op zak het al maanden niet lukt om aan het werk te komen in die sector. Uiteraard moet de pijp wel roken en doet ze ander werk maar ze blijft solliciteren. Ze is trouwens ook een echte reiziger die haar hand niet omdraait voor een weekendje London mét musical en maaltijd in het restaurant van Jamie Oliver. Ook een echte levensgenieter is het.

Resten er nog twee mannen in het nest, de jongste en de oudste. De  echtgenoot is in Nigeria om daar een cursus te geven. Een onveilig land maar daar maakt hij zich niet druk over. Vanuit een klein vliegtuigje bewonderde hij gisteren de Niger delta en andere mooie natuur. De jongste bevindt zich gedurende tien dagen tussen honderden jonge wiskundenerds uit de hele wereld die deelnemen aan de IMO, de Internationale Mathematics Olympiade. Nederland organiseert het  evenement dit jaar en heeft daarvoor een hotel in Amsterdam afgehuurd. (zie artikel Volkskrant 18 juli 2011).  De zoon is medewerker en geen deelnemer want dit niveau was ondanks trainingen altijd net iets te hoog gegrepen en inmiddels is hij te oud voor deelname.

En ik, ik bewaak het nest want uiteindelijk komt vroeg of laat iedereen weer deze kant op, voor een paar uurtjes, een weekend of een paar weken en zelfs permanent. Slecht weer beïnvloedt mijn humeur niet en ik vind het niet moeilijk om mezelf thuis een rustige en welverdiende vakantie te bezorgen.

Door de bomen het bos niet meer zien (2)

Dat ik soms weinig vertrouwen in hulpverleningsinstanties heb, komt door de teleurstellende ervaring  die we zes jaar geleden opdeden met onze 11-jarige jongste zoon toen hij de overstap van het basis- naar het middelbare onderwijs maakte.  De huisarts kon geen oorzaak vinden van het regelmatig binnen- en buitenshuis flauwvallen van hem en verwees  door naar een kinderarts. Daar werden we na een intakegesprek weer naar huis gestuurd maar gelukkig koos mijn zoon dat moment om even flauw te vallen wat opeens zoveel indruk maakte dat het direct tot een opname leidde, enkele dagen observatie en uiteindelijk tot verwijzing naar het Curium. Ik was daar blij mee, en niet geschokt vanwege het feit dat de oorzaak psychisch was, want de situatie was voor hem en mij inmiddels al onleefbaar geworden.

Het flauwvallen ging bij thuiskomst door en aangezien we nog 2 weken op het eerste consult bij het Curium moesten wachten besloot ik onze zoon te vragen wat hij nu zelf dacht dat er gebeuren moest. ‘Ik wil niet meer naar school,’ was zijn duidelijke antwoord. Ik gaf meteen toe, tegen het advies van de kinderarts in. Dat bleek  het ei van Columbus want het flauw vallen stopte, is in de maanden daarna misschien nog driemaal voorgekomen. Hij maakte thuis braaf zijn schoolwerk terwijl ook ik  mijn bezigheden weer oppakte. Al snel wilde hij wel naar school voor proefwerken en na een paar maanden ging hij weer dagelijks naar school.

In het Curium stelde een psycholoog me een waslijst van vragen die ik later op formulieren thuis nog eens beantwoorden moest. Zoonlief kreeg allerlei testen, ontmoette een psychiater en vervolgens was er elke twee weken een bezoek aan een psycholoog. Hij vond haar te oud en vergeetachtig want ze wist nooit precies waarvoor hij  kwam. Bovendien waren ze altijd binnen tien minuten uitgepraat en kostte het mij bijna een uur om heen en weer te rijden. Mijn vervolgtraject bestond uit het minutieus doornemen van zijn levensverhaal, en dezelfde psycholoog sprak ook met mijn man en mij over ons eigen leven. Uiteindelijk voldeden onze kinderen ook nog aan het verzoek tot een familiegesprek met beide psychologen die met de nodige emoties gepaard ging. Wat daar allemaal is uitgekomen weten we niets van.

Per post ontving ik  een onduidelijke voorlopige diagnose die ondertekend was door de psychiater (ik heb nooit met de man kennisgemaakt), maar die bij navraag van mij door de behandelend psycholoog tegengesproken werd. Omdat het probleem opgehouden was te bestaan, er volgens zijn psycholoog alleen sprake was van ietwat autistische trekjes (en uit de test bleek dat hij bovengemiddeld begaafd was) besloot zij te stoppen met de gesprekken, ze ging met pensioen. Onze psycholoog gaf nauwelijks adviezen bij de consulten  en op ons verzoek zijn we daar mee opgehouden.

Het meest zinvolle wat ik gehoord heb daar was tijdens het gezinsgesprek toen de psycholoog ons uitlegde dat onze zoon wel iets anders was dan ‘het gemiddelde kind’ maar dat we die grenzen zo nauw gemaakt hebben dat er veel kinderen buiten vallen, en volgens haar onterecht. Hij bleek dus normaal maar had een moeilijke tijd door de overgang van scholen. Inmiddels heeft hij het vwo afgerond, doet twee studies in Delft en gebruikt de vele talenten die hij heeft. Van het Curium kregen we nooit een diagnose noch een afsluitende brief al heb ik daar erg achteraan gelopen, zelfs een klachtencommissie bezocht. Ik voelde me als aan de goden overgeleverd en hoop van ganser harte dat dit een incident was maar ik vrees het ergste.

Familieverschillen

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden mijn drie oudere zussen geboren (41, 42 en 43), daarna vier broers, toen na mij (55) een zusje en uiteindelijk nog een nakomertje toen mijn moeder de veertig al gepasseerd was. Mijn ouders, inmiddels overleden, begroeven bij leven twee zoons en mijn moeder een aantal maanden voor haar dood nog een zoon. Vorig jaar overleed mijn oudste zuster en ik realiseer me vaak dat mijn familie er anders uitziet dan bijvoorbeeld die van een collega die als oudste kind mijn leeftijd heeft maar nog geen enkel direct gezinslid heeft moeten begraven. Soms ben ik daar jaloers op en dat spreek ik wel eens uit om die ander bewust te maken van dit grote voorrecht. Bij de jaarwisseling bekroop me nog het gevoel: Wie zal de volgende zijn?

Omdat de tijd sinds de Tweede Wereldoorlog zo sterk veranderd is, hebben de oudste gezinsleden wel een heel ander leven achter de rug dan ik. Zo liepen de zussen dagelijks hun kilometers lange tocht naar de basisschool, hadden het thuis arm met een vader die arbeider was en moesten zij direct na de huishoudschool thuis helpen of het huis uit om hun eigen kostje te verdienen, doorleren was er niet bij . Eén zus ging op haar 15de bij rijke mensen in Laren in de huishouding helpen, maakte lange dagen terwijl ik op mijn twintigste zelf eens per week een schoonmaakster had. Zij trouwden, kregen kinderen en verhuisden niet met de familie (ouders en 5 jongste kinderen) mee vanuit Drenthe naar Rotterdam in 1962. Ik ben dus helemaal niet met ze opgegroeid hoewel ik er als kind graag en veel heb gelogeerd.

Als eerste van de kinderen ging ik na de havo verder met de studie tot juf en later deed mijn jongste broer hetzelfde. Vanwege mijn speciale band met hem, is hij mij altijd op de voet gevolgd en bezocht ons meerdere malen in alle landen waar we woonden. Voor de meeste familieleden was dit alles een brug te ver en speelde mijn leven zich letterlijk en figuurlijk buiten hun gezichtsveld af. Mijn vader zei altijd over mijn leven: ‘Je bent van een dubbeltje een kwartje geworden.’ Daar moest ik dan niet arrogant van worden maar juist dankbaar voor zijn volgens hem.

Sinds we in ’93 definitief ons in Nederland vestigden heb ik met één zus de jaren, en daarmee ook de verschillen, ingehaald. Ik vind het heerlijk om haar verhalen van vroeger te horen, te delen wat ons samen heeft bezig gehouden en aan alles te merken dat we uit hetzelfde nest komen. Ik wist nauwelijks iets van haar huwelijk, haar verlangens, haar verdriet en haar jeugd. Ze is door die gesprekken pas echt als een zus gaan voelen voor mij, daar moest dus voor geïnvesteerd worden. Wat betreft de anderen merk ik vaak op dat we uit hetzelfde nest komen door de manier waarop we in het leven staan en onze opvattingen over gezin, opvoeding, politiek en andere maatschappelijke zaken. Ondanks de verschillen blijkt dus dat bloed kruipt waar het niet gaan kan!

Woelig familieweekje

Binnen acht dagen gebeurde er bij gezinsleden, uit- en inwonend, zoveel dat ik het nog niet allemaal verstouwen kan. Het woelige weekje begon met onze Benjamin die toegelaten werd tot Peter House van Cambridge om er na zijn eindexamen wiskunde te gaan studeren. Uiteraard zijn we allemaal trots op hem, hij regelde alles zelf en het is een hartenwens die in vervulling gaat. Het betekent wel dat ik hem vanaf het nieuwe schooljaar missen moet en daar denk ik nog even niet aan. Tranen van vreugde en verdriet vermengden zich moeiteloos bij mij na het lang verwachte mailtje met daarin het positieve  nieuws.

De tweede dochter belde maandagavond dat zij afgestudeerd was (Msc of Public Administration) en de dag erna dat ze bij de gemeente Den Haag, waar ze nu een 0-urencontract heeft, een baan aangeboden gekregen had. Geweldig nieuws voor deze doorzetter die binnen korte tijd een kindje kreeg, trouwde, afstudeerde en een baan vond. Wat mij betreft is zij iemand met girl power, net als de directeur van mijn school.

Dezelfde dinsdag ging de jongste dochter (student verpleegkunde) met acht andere meiden hospiteren voor een kamer in Amsterdam. Ze is pas begin januari serieus aan het zoeken en was blij met deze uitnodiging. Ik voelde de bui al hangen, allebei de kinderen binnen afzienbare tijd de deur uit, manlief veel in het buitenland en ik voor het eerst in mijn leven alleen! En het gaat gebeuren want ze kreeg de kamer aangeboden en was door het dolle heen. Eindelijk zit het een beetje mee en heeft ze een aantal meevallers na de domper van het niet ingeloot worden voor de studie medicijnen.

Toen ze de familie haar verhaal per mail vertelde en ik dit las, was er ook een mail van de man van mijn oudste dochter die bij een bedrijf een vaste baan aangeboden gekregen had. En dat is bijzonder omdat dit bedrijf momenteel in zwaar weer verkeert en reorganiseren moet. Zijn vrouw, de oudste dochter, was hem voorgegaan in een vaste baan als technisch tekenaar. Zij is de creatieve geest van de familie die te midden van een mannenwereld zich heldhaftig staande houdt.

Toen ik door omstandigheden onlangs een avond alleen eten moest en met een bord boerenkool voor de televisie zat doemde mijn toekomst in gedachten op………. ik kan en wil me er nog niks bij voorstellen en zette de televisie harder!

De bijzondere eigen weg van een Benjamin (4)

Vanwege zijn geboortemaand november moest onze Benjamin drie jaar kleuteren. Dat wreekte zich in groep 5 want daar was hij meer met Lego aan het spelen dan aan het leren. Toen ik dat op een ouderavond ter sprake bracht, beaamde de juf dat niet alleen maar stelde ze ook voor hem naar groep 6 te plaatsen. Toen wij hem dat de volgende dag vertelden en met taartjes vierden, was het aandoenlijk om te zien dat zijn blijdschap zich zelfs in tranen uitte, een goede zet dus. Hij speelde al snel weer met lego maar dat mocht de pret niet drukken. Pas in groep 8 kon hij extra werk doen omdat het Groene Hart Lyceum in Alphen een speciaal programma voor slimme kinderen had opgezet.

Eén juf van groep 8 leverde de nodige problemen op, jong en eigenwijs als ze was, kon ze soms haar ongelijk niet toegeven en dan ben je bij onze Benjamin aan het verkeerde adres. Zo beweerde zij dat Juliana i.p.v Wilhelmina tijdens de Tweede Wereldoorlog onze koningin was. Hoe ik ook op hem inpraatte dat hij het moest laten gaan en dat je nou eenmaal mensen had die eigenwijs zijn en blijven, ik moest op den duur naar school voor een gesprek met hem en haar. Het ging ook wel van kwaad tot erger want ze geloofde ook al niet dat hij In de ban van de ring van Tolkien gelezen had voor hij er een spreekbeurt over hield. Uiteraard werd het een hopeloos gesprek waarin Benjamin de leerkracht leek en de juf een kind. Ook ik kon daar niet veel aan veranderen want echte excuses over het volhouden van een verkeerd feit kwamen er niet.

De andere juf van groep 8 was ouder en wijzer. Zij loodste onze Benjamin door het schoolkamp heen. Hij wilde wel mee maar op voorwaarde dat hij niet bij de andere jongens hoefde te slapen. Die maakten volgens hem veel lawaai en stopten niet als de juf daarom vroeg en daar werd hij nerveus van. En ondanks het feit dat iedereen het raar vond, sliep hij moeiteloos alleen in de bevoorradingstent en had daardoor een goede week.

Mij leerden al deze akkefietjes dat onze Benjamin wel bijzonder was maar dat het mogelijk is dat hij binnen onze maatschappij functioneert wanneer je hem ruimte geeft, naar hem luistert en vooral zelf ook komt met goede argumenten. Het helpt mij nog dagelijks in mijn werk op het vmbo met  leerlingen die een aan autisme verwante stoornis hebben.  Zelf duidelijk zijn en goed naar ze kijken en luisteren voorkomt veel problemen, sterker nog, ze reageren net als ieder ander positief op liefde en aandacht.

Zo waarlijk helpe mij God almachtig

Waar anderen ‘dat beloof ik’ genoeg vonden, klonk bij mijn installatie als raadslid van het CDA de eed door de raadszaal van Jacobswoude: zo waarlijk helpe mij God almachtig. Tientallen malen hoorde ik een paar weken geleden nationale reservisten één van deze twee zinnen uitspreken terwijl zij kaarsrecht, met linkerhand de vaandelstok vasthoudend, de rechterhand met twee vingers omhoog, officieel deel uit gingen maken van het Korps Nationale Reserve. Zij beloofden stuk voor stuk ons land te dienen en zich te houden aan de regels van de krijgsmacht.

Het was een indringende plechtigheid die volgens vast protocol verliep wat op mij als gewone burger diepe indruk maakte en me tevens deed terugdenken aan mijn inmiddels overleden vader die als sergeant majoor drie jaar in Indonesië gediend had. Er stonden niet alleen bataljons als toeschouwers opgesteld maar ook het fanfarekorps maakte zijn opwachting, gevolgd door de geëscorteerde vaandeldrager. Er werden bevelen geschreeuwd, afgemeld en aangemeld, gemarcheerd en uiteindelijk begon de plechtigheid met het uitdelen van decoraties aan de vrijwilligers die al tientallen jaren bij het KNR actief waren.

Als één van de laatsten was onze zoon aan de beurt om de eed af te leggen. Terwijl hij naar het vaandel liep dacht ik aan mijn moeder bij wiens begrafenis het vaandel ook een rol speelde omdat zij volgens de regels van het Leger des Heils was bevorderd tot Heerlijkheid. Zij had grenzeloos vertrouwen in haar kleinzoon, ook toen het niet zo goed met hem ging en maande me kort voor haar dood hetzelfde vertrouwen altijd vast te houden. Mijn ouders zouden, om verschillende redenen, allebei apetrots op hem geweest zijn, die zaterdagmiddag op het plein van de zonovergoten kazerne in Amsterdam terwijl hij zenuwachtig doch met heldere stem zei: ‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig’.

Vroeger zeiden ze dat het leger een vent van je maakte en ik onderschrijf dit, en ik denk mijn zoon ook. Samen met anderen heeft hij iets volbracht waar hij trots op mag zijn en wat hem meer veranderd heeft dan de jaren universitaire studie. Voor mijn gevoel heeft het leger zijn opvoeding afgemaakt en dat is extra bijzonder wanneer je bedenkt dat het bij alle betrokkenen om vrijwilligerswerk gaat. Ik pleit trouwens niet voor dienstplicht want uit mijn eigen familie weet ik ook hoeveel schade een gedwongen opleiding tot soldaat te weeg kan brengen. Ook heb ik zoonlief gevraagd zijn diensten niet aan te bieden in Afghanistan, je hoeft vrijwilligerswerk niet te overdrijven!

Een droom die in duigen valt?

Ooit wilde ik lerares Engels en Frans worden maar toen ik hoorde dat ik daarvoor naar een andere stad moest verhuizen veranderde ik van gedachten en deed de pabo. Ik heb daar nooit spijt van gehad en concludeer 37 jaar na dato dat ik nog steeds niet ambitieus ben. Onlangs vroeg iemand me of ik directeur van een basisschool wilde worden en hoewel ik me gevleid voelde, zei ik binnen een minuut dat ze mijn naam wel door konden strepen. Inmiddels 3 weken verder heb ik nog geen moment getwijfeld aan deze snelle beslissing.

Hoe anders loopt het pad van onze jongste dochter die al jaren de wens heeft om medicijnen te gaan studeren. Vorig jaar werd ze uitgeloot maar gemotiveerd tot op het bod ging ze de zorg in, gehandicapten en senioren, en deed mee aan de decentrale selectie. Ook daar kreeg ze nul op rekest en vandaag kwam voor de tweede keer de langverwachte brief  binnen maar weer was ze niet ingeloot. Een droom valt dan toch in duigen en als moeder ben ik machteloos tegen dit systeem: het lot dat bepaalt of je kind haar droom waarmaken kan.

Het baart me trouwens  zorgen te weten dat iemand die zo graag arts worden wil in dit land geen kans krijgt om te laten zien dat het haar menens is. En ook dat ik medische studenten of bijna-artsen ken waarvan ik zelf later geen patiënt zou willen zijn. Iedereen die ooit ziek geweest is, zal het met me eens zijn dat je huisarts of je specialist in het ziekenhuis ondanks je ziekte kan bijdragen aan je welbevinden door niet alleen de ziekte te zien maar juist de mens die ziek is.  Misschien zouden we moeten vaststellen wat voor soort competenties we voor medici willen en dat mede laten bepalen of ze wel of niet een opleiding mogen volgen.

Feit blijft dat de droom van mijn dochter in duigen is gevallen, misschien wel de eerste maar vast niet de laatste. De illusie van controle, de touwtjes van ons leven in handen houden oftewel een maakbaar leven is zij jong kwijt maar of dat verlies of winst is zal de tijd leren. Ik weet zeker dat zij in haar werk later het verschil zal maken, niet door het vak maar door wie ze is. En natuurlijk wens ik haar veel dromen die wel uitkomen!

En dat is twee…………..

Opnieuw mocht ik gisteren, donderdag 2 juli, de hele dag genieten van- en op de bruiloft van onze oudste dochter. Omdat ook deze dochter niet vanuit het ouderlijk huis trouwde, konden wij de ochtend in alle rust ons klaarmaken voor een zeer zonnige en feestelijke dag. Tegen twaalven waren we op het aloude stadhuis in Delft, samen met de bezoekers van de wekelijkse markt aldaar. Al snel arriveerde het stralende bruidspaar en mocht ik samen met de bruid op de foto.  Een half uur later  was ik officiële getuige en kon ik zeer geroerd haar zorg mede overlaten aan haan man.

We hadden anderhalf uur om ons van het stadhuis naar de kerk te begeven, op 5 minuten loopafstand, dus ging menige gast en ook de naaste familie even iets drinken en wat eten op de terrasjes rondom de markt. Wat genoot ik van die ontspannen sfeer waarin dit prachtige feest plaats vond. Na de fotosessies bij de kerk vonden we een koele plek op andere terrasjes waar ook de kleinzoon van hand tot hand ging. De kerkdienst die om half 3 begon had als thema Alles Nieuw en de pastoor ging daar in zijn overweging op in. Van de buitenkant lijkt alles hetzelfde maar de stap tot een huwelijk is wel degelijk een mijlpaal. De trouwbelofte en de zegen van God gaven dat nieuwe een extra glans.

Na een warm loopje bracht de receptie in een sfeervol cafeetje de nodige verkoeling waarna het avondeten in besloten kring bij café Einstein zelfs in de buitenlucht gebeurde. Er waren toespraken, gedichtjes en vooral veel gezelligheid en saamhorigheid. We deelden allemaal de liefde van en voor het bruidspaar en dat ging ook tijdens de feestavond zo door. De beide families hadden nog een kort optreden voor het bruidspaar en pas tegen enen lieten we drie vreugdeballonnen los en zwaaiden het bruidspaar uit.

Opnieuw kon ik als moeder dankbaar terugzien op het uitvliegen van een dochter, de tweede die trouwde en de oudste,  zij met wie ik alles voor het eerst beleefde en wiens komst mijn leven voor altijd veranderde. Wat een voorrecht dat ik met vertrouwen haar los mocht laten en en passant er een ‘zoon’ bij kreeg. Weer was het een bruiloft die ondanks mooie kleding en goede verzorging toch uiteindelijk ging om de binnenkant, iets wat het meest tot uitdrukking in het slotlied van de inzegeningsdienst: U zij de glorie, opgestane Heer.

Warm gevoel in koud Wenen

Het afgelopen weekend bracht ik samen met mijn oudste dochter door in Wenen, een bestemming die zij had uitgekozen. Het leek mij ook wel wat en dus liet ik me niet ontmoedigen toen ik bij de controle op Schiphol meteen al twee toiletartikelen moest achterlaten. Ik had het kunnen weten en koos er toch voor alleen handbagage mee te nemen. De vlucht met Austrian Airlines maakte dit incidentje meteen goed: vriendelijke service en zelfs een hapje en een drankje.

Door internetweersvoorspellingen gewaarschuwd waren we op regen en kou bedacht. Een sneltrein bracht ons naar Mitt Wien waar we vervolgens met onze tassen het centrum doorkruisten en halverwege onze eerste drankje nuttigden. Aangenaam verrast zagen we tegen tweeën ons hotel Regina wat super de luxe bleek te zijn en waar zelfs een porter onze tassen naar boven bracht. Vanuit de ramen hadden we uitzicht op Wenen en vanaf de zijkant op een de imposante Votickirche.

De rest van de middag de stad verkend, winkels bekeken en genoten van de gezellige drukte in de straten, veroorzaakt door het droge en aangename weer met af en toe zelfs een bescheiden zonnetje. Zaterdagmorgen regende het pijpenstelen en hebben we ons uitstekend vermaakt in het museum Belvedère waar veel werken van Klimt hangen waaronder de bekende Kus. In de nog bijna lege zalen genoten we van vele andere schilders zoals Monet en Degas, van werken die ik tot nu toe alleen uit boekjes kende. Het park en de gebouwen er omheen zullen bij mooi weer ook het bezoeken waard zijn.

In het centrum zijn naast de enorme hoeveelheid indrukwekkende gebouwen (geen lelijke straat gezien) ook vele kleine kunstwinkeltjes vooral op het gebied van sieraden. Overal kun je door passages en zijn er etalages te bewonderen. Uiteraard hebben we een Konditorei bezocht en ons gelaafd aan bijzondere koffie met echte Oostenrijkse taart. Ook het eten was overal prima en goed betaalbaar.

Zondag hebben we in de Votickerk de hoogmis van Pinksteren bijgewoond met prachtige muziek. Een bezoek aan het Freudmuseum, hij woonde en werkte er tientallen jaren en het pand is nog helemaal in tact, stond ook nog op mijn wensenlijstje. In het Engels kreeg je toelichting op alles wat je zag. Mij is bijgebleven dat Freud tegen het einde van zijn leven ervan overtuigd geraakt was dat liefde voor de mensen het allerbelangrijkste was en kon concurreren met de vooruitgang door wetenschap en industrie.

Na opnieuw een fantastische terugreis landden we zelfs een half uur eerder op een zonnig Schiphol waar drie gezinsleden ons opwachtten alsof we weken waren weggeweest. Met een warm gevoel kijk ik terug op een koud Wenen.

(geboekt bij Stedentrips.nl, en kies dan vooral hotel Regina)

Een droom die uitkomt….

Vroeger was ze dol op barbies, little pony en alles waarmee je tuttelen kon. Daarnaast viel haar tekentalent al op de kleuterschool op want ze tekende bijvoorbeeld haar berenknuffel exact na. Inmiddels heeft ze een studie afgerond waarbij haar exacte en creatieve talenten goed mixen, een fijne baan gevonden en geniet haar toekomstige echtgenoot van haar meer dan uitstekende kookkunst, en van haar natuurlijk, mijn oudste dochter. Mij verraste ze vorige week door me uit te nodigen om samen met haar de trouwjurk uit te gaan kiezen. De Afghaanse topconferentie gooide dinsdag roet in het eten maar vanmiddag was Scheveningen goed bereikbaar.

In een klein achteraf straatje herbergt deze bekende badplaats een bruidswinkel waar je op afspraak (en na betaling van een voorschot) je droom uit kunt zien komen. Waar je ook keek hingen bruidsjaponnen; in wit, beige, ivoor maar ook enkele gekleurde. De hartelijke verkoper Kees zorgde voor koffie en vervolgens zocht hij na een paar simpele vragen een aantal bruidsjurken uit de rekken. Die sorteerde hij op:  ja, twijfel en dubbel twijfel. Ondertussen hoorden we vanachter een gordijn vrouwen praten, niet wetende dat je daar in een handomdraai veranderd kon worden in een prachtige bruid.

De moeizaam lopende maar gepassioneerde pasdame Thea nam ons ruim een half uur later onder haar hoede en vervolgens paste mijn dochter de vier uitgekozen jurken. Dat gaat niet zo simpel als je denkt want de uitgestalde accessoires, van schoenen en sluiers tot hoeden en kettingen, staan er niet voor niets. Bovendien komt er onder de jurk een soort hoepelrok en word je buik vanzelf slanker met een modern korset.  Ik was gevraagd om mijn mening te geven en wie mij een beetje kent weet dat ik geen twijfelkont ben, ook niet als het trouwjurken betreft.

Het passen gaat volgens een vast stramien: eerst schoenen, korset en hoepelrok, daarna de uitgekozen jurk met alles wat erbij hoort, tot een kunstboeket aan toe, en als laatste op het teken van pasdame Thea, die terloops voor passend licht zorgt, mag de aanstaande bruid zich omdraaien om in de spiegel te zien of haar meisjesdroom uitgekomen is. Het duurde bij ons even vanmiddag maar het liep goed af.

En ik? Ik kreeg vanmiddag een voorproefje van een prachtige oudste dochter die het met gemak wint van haar eigen barbies. Ze was nog wel even beduusd van de prijs want pasdame Thea weet van wanten en net als bij een andere hoogtijdag, zij het aanzienlijk minder vrolijk, let men ook hier niet op een euro en daar wordt wel een beetje gebruik van gemaakt. Dat mocht de pret niet drukken want inmiddels weet ik dat de aanstaande bruidegom niet wit wegtrok van het uitgegeven bedrag en mijn dochter en ik delen samen deze  herinnering en weten hoe mooi ze zal zijn op haar trouwdag: haar droom die uitkomt!