Gewoon doorgaan?

Eigenlijk wordt dit woordje gewoon te pas en te onpas gebruikt. Denk maar eens aan de goedbedoelde adviezen na een verlies, zij het aan de dood (verlies van een dierbare)  of aan het leven (verlies van je gezondheid, een echtscheiding of een ontslag): je moet gewoon verder of het leven gaat gewoon door.  Allebei is het onzin want na een heftige gebeurtenis moet je als het ware de puzzel van je leven opnieuw leggen. Ik spreek niet alleen uit eigen ervaring maar ook uit honderden verhalen van mensen die vastliepen omdat ze probeerden gewoon verder te gaan. Dat mislukte vaak en kan soms ernstige lichamelijke en geestelijke klachten opleveren, meteen of tientallen jaren later.

Voor je omgeving is het trouwens wel prettig als je gewoon doorgaat alsof er niets gebeurd is en jij nog dezelfde bent. Dat levert hen geen ongemakkelijke situaties op. Maar helaas, ook het begraven een stokoude moeder of een vader die dement is, levert verdriet op en de dood is nooit gewoon noch de tijd daarna. Momenteel begeleid ik een 14-jarig meisje wiens moeder terminaal ziek is door een hersentumor. De verschillende werelden, thuis en op school, krijgt ze niet meer bij elkaar en soms hebben zelfs mijn eigen collega’s bijster weinig begrip voor de rampenfilm waarin het meisje onbedoeld en ongevraagd een hoofdrol speelt.

Juist omdat het soms zo moeilijk is om gewoon door te gaan zijn vaste patronen/onderdelen  in ons leven prettig. Zij bieden ons toch een soort houvast, geven ons structuur en soms broodnodige afleiding. Dat ervaar ik ook bij het schrijven voor en werken aan mijn blog. Natuurlijk heb ik niet altijd zin om weer een gedicht te zoeken of te denken over het onderwerp van de wekelijkse column maar meestal is het werken aan of voor mijn blog een ontspannende bezigheid.

Iedere blogger wil het aantal bezoekers elk jaar zien toenemen. Tot nu toe is me dat gelukt. Afgelopen jaar had ik 15.000 bezoekers, net zoveel als de drie jaren daarvoor bij elkaar. Ik hoop natuurlijk dat er nog groei in het aantal bezoekers zit al lijkt me dat een moeilijke zaak. Ik ben dan ook tevreden als ik weer 15.000 hits haal. Opvallend is dat vooral de wintermaanden, en zeker de decembermaand, hoog scoren. Mensen lijken het gemakkelijk te vinden om bijvoorbeeld adventsgedichten van het blog te halen.

In 2012 ga ik met plezier gewoon verder met mijn blog. Het feit dat schrijvers soms reageren op mijn recensies van hun boek (Overdiek en Heijmeriks)  vind ik ook noemenswaardig en motiverend. En dan natuurlijk de trouwe lezers, wel of niet reagerend, daar doe ik het ook voor. Een goede vriend zei laatst: ‘Genieten is delen’, en door het schrijven deel ik iets met mijn lezers waar we hopelijk gewoon samen van genieten.