Tijdens het lezen van Strijdlied van de tijgermoeder heb ik me soms behoorlijk geërgerd en dat is nog eufemistisch uitgedrukt, terwijl ik toch voor een redelijk strenge opvoeding te porren ben. Dat Chinese kinderen succesvol zijn op gebieden als sport en muziek wist ik wel en via mijn zoon ook dat ze meestal de Internationale Wiskunde Olympiade op hun naam schrijven maar de regels waarmee Amy Chua haar boek begint lijken absurd. Daarom neem ik ze integraal over want ze past ze bij de opvoeding van haar eigen twee dochters ook allemaal toe.
Sophia en Louisa Chua mochten nooit:
- naar een slaapfeestje
- buiten schooltijd met andere kinderen spelen
- meedoen aan een toneelstuk op school
- daarover klagen
- tv-kijken of computerspelletjes doen
- zelf hun buitenschoolse activiteiten kiezen
- lager dan een 10 halen
- niet de beste van de klas zijn in alle vakken, behalve gymnastiek en toneel
- een ander instrument bespelen dan piano of viool
- geen piano of viool spelen
Uit eigen ervaring weet ik, en dat vertelt Chua ook, dat niet alle Chinese ouders er zo over denken. Uit kranten en documentaires kennen we de verhalen over de dikke Chinese jongetjes die als enig kind de dromen van hun ouders moeten vervullen en hartstikke verwend zijn.
Amy Chua is een tweede-generatie Chinees-Amerikaanse die getrouwd is met een Joodse Amerikaan. Haar ouders emigreerden naar Amerika, studeerden er en kregen goede banen. De strenge opvoeding van Amy en haar twee zussen betaalde zich ook uit in uitstekende banen na opleidingen aan universiteiten van Yale en Harvard. Het jongste zusje wordt geboren met het syndroom van Down maar ook zij moet presteren en wint uiteindelijk twee gouden zwemmedailles op de Internationale Paralympische Spelen.
Al genoeg van presteren, dwingen, het onderste uit de kan halen, nooit je mogen vervelen of kost wat kost de top willen halen? Lees dit boek dan maar niet want daar draait het allemaal om in het strijdlied, en dan vooral de muzikale drilsessies. Niet dat de twee meisjes daar zelf om vragen of blij mee zijn, uiteindelijk één van de twee wel, maar de dagelijkse ruzies en ellende die dit met zich meebrengt is onvoorstelbaar.
Natuurlijk heeft Chua wel een punt wanneer ze ons verwijt dat we veels te slap opvoeden. De vijfjes- en zesjescultuur is niet iets om trots op te zijn en als we de kranten mogen geloven zijn er tienduizenden jonge mensen in ons land game-verslaafd. Dit boek nodigt uit tot discussie, tot zelfreflectie en lijkt me uitermate geschikt om met aanstaande jonge ouders over te praten. Wissel argumenten uit, kijk wat je zelf belangrijk vindt en vol kunt houden want opvoeden gaat niet vanzelf, dat maakt dit boek in ieder geval overduidelijk!
Een zeer nuttige rescensie! Ik vrees dat deze aankomende ouder het boek toch maar niet gaat lezen.
Ik vertrouw voorlopig op het trio “rust, reinheid en regelmaat” met een geoznde dosis gezond verstand!!
Zeer leuke recensie. Ik had er al meerdere van andere moeders gelezen, en allemaal ook zwaar geschokt maar ook reden tot zelfreflectie. Ik ben nog wel benieuwd naar het boek! Wellicht komt het nog deze kant op!