Te veel van het goede in Tranen van liefde, te veel inkijk in het privéleven van de BN-er Tim Overdiep, ex adjunct-hoofddirecteur bij NOS Nieuws. Ik werd er op den duur flauw van terwijl het onderwerp me na aan het hart ligt. Als ik dan de kleine 300 pagina’s van het dagboek van deze weduwnaar doorgeworsteld heb, volgt als klap op de vuurpijl nog eens gedetailleerd de tijd rondom het ongeluk waarbij ik me nuchter afvraag hoe je dat zo precies onthouden hebt, je hebt dan tenslotte wel belangrijker zaken aan je hoofd, want hij beschrijft gebeurtenissen soms tot op de minuut.
Een motoragent reed in oktober 2009 de Amerikaanse vrouw Jennifer Nolan aan, zij had groen licht, hij rood. Jennifer Nolan lijkt het te overleven maar bezwijkt kort na het ongeval aan haar verwondingen. Haar echtgenoot Tim Overdiek blijft met twee zoons achter. De ontreddering en verslagenheid die vader en kinderen de maanden daarna parten speelt, krijgt vorm in een door Overdiek bijgehouden dagboek. Daar zit aanvankelijk de kracht maar uiteindelijk ook de zwakte van dit lijvige boek.
Alles over rouwen vind je terug in dit verhaal en weduwnaars die met kinderen achterblijven zullen veel herkennen maar moeten zich dan door de brei van dagelijkse details over sporten, de hond uitlaten, het sexleven van Overdiek, de familiebanden en zijn vele overpeinzingen heen bijten. Overdiek was gelukkig met Jennifer maar suggereert een slechte periode die hij dan niet uitwerkt maar waar hij me wel nieuwsgierig naar maakt. Nu lijkt Jennifer het hele boek door op alle fronten een volmaakte vrouw en laten we wel wezen, die bestaat niet.
Expres of niet, Overdiek vertelt helaas ook weinig inhoudelijks over de de gesprekken die het gezin na het ongeluk wekelijks met een psycholoog voert. Gaf die hem tips: de jongste zoon bij hem laten slapen, soms thuis houden van school, wel of niet oppakken van sporten, het omgaan met de plek van het ongeluk en de dader. Overdiek doet alles volgens het boekje en verdient bewondering als rouwende vader en echtgenoot.
Opmerkelijk is dat hij in zijn inleiding volmondig tegen het publiceren is van de tientallen dagboeken van hem en zijn vrouw. ‘De buitenwereld heeft niets te maken met de gevoelens en gedachten die ooit aan het papier zijn toevertrouwd.’ Daar heeft hij in Tranen van liefde zelf niets van en dat maakt dat ik mezelf soms een gluurder voelde die meer over Overdiek te weten kwam dan me lief was, de vele goede passages en – intentie daargelaten.
“ook nog eens van een bekende Nederlander als Tim OverdieK”
Hoewel ik de redenering van recensent kan volgen heb ik het boek zelf niet zo ervaren. Ik heb het ervaren als de emotionele achtbaan die het leven is in een periode na het overlijden van een zo belangrijke persoon. Inderdaad is dat dan dus per definitie een beschrijving van de eigen gevoelswereld, waarin dingen die voor anderen belangrijk zijn soms zo vanzelfsprekend zijn dat ze niet of nauwelijks uitgesproken worden terwijl dingen die voor anderen onbelangrijk of te intiem lijken zo nieuw of verrassend zijn dat ze in een dagboek veel uitgebreider aan bod komen. Het is zijn dagboek, zijn verhaal. Daardoor wordt het zeer begrijpelijk dat Overdiek niet wil publiceren uit de dagboeken van zijn echtgenote waar hij er wel aan toe is gekomen zijn eigen verhaal te publiceren. Ik heb zelf veel herkend in dit boek, het heeft me getroost en gesteund.
Dank voor je eerlijke beschouwing. Ik kan me je gevoel voorstellen, en dat is wat ik me ook bedacht toen ik uiteindelijk besloot te publiceren. Dit is wat het is, beschrijvingen van dagelijkse momenten. Achteraf niet kuisen, en niets schrappen. Lichaam, hart en hoofd reageren zoals ze reageren. Gezien de reacties die ik krijg, van mannen en vrouwen, is er herkenbaarheid zoals ik die dat jaar ook zocht. Gesprekken met psycholoog zijn vertrouwelijk, en Jennifer kan zich niet meer verdedigen. Volmaakt is niemand, zeker ik niet. Hartelijke groet,
Tim Overdiek
http://www.tranenvanliefde.nl
Helaas kan ik deze recensie allerminst onderschrijven. Tim Overdiek laat zijn beleving zien, en respecteert de privacy van zijn vrouw. Allerminst heb ik het idee gekregen dat zijn vrouw perfect is; integendeel; het was een gewone vrouw van vlees en bloed, met alles wat daar bij hoort. Ondanks dat het zijn verhaal is, heeft het mij geholpen om verwerking in gang te zetten van overlijdens van dierbaren die reeds 30 jaar uit mijn leven weg zijn. Ik ben hem zeer dankbaar dat hij dit boek heeft geschreven.