Het is me al meerdere malen opgevallen dat de dood van bekende mensen soms meer emoties lijkt op te roepen dan de dood van iemand in de naaste omgeving. In Nederland denk ik dan meteen aan de commotie rondom het overlijden van Hazes, Brood en Van Gogh en momenteel lijkt ‘de wereld in rouw’ naar aanleiding van de dood van het popidool Michael Jackson. Ook ik vond het een vreemde gewaarwording om vrijdagochtend in de krant de voorpagina met zijn foto te zien en het nieuws te lezen. Juist omdat hij zo vroeg begon met zingen, ken ik hem nog vanuit mijn tienertijd en ook daarna kon menige hit van hem mij wel bekoren.
Wat me niet bekoort is de overdreven lading die zijn heengaan meekrijgt, alsof de wereld slechter af is zonder Michael Jackson, nou daar wil ik wel een boom over opzetten. En het vaak gehoorde commentaar dat hij geleefd werd en dat het wel moest mislopen vanwege de dwang van thuis om muziek te maken, op te treden en dat hij dus geen zorgeloze jeugd heeft kunnen hebben. Ik ken heel wat meer jonge mensen wie hun jeugd ontnomen werd, die bovendien minder talent en geld hebben maar die ondanks dat toch hun verantwoording nemen en keuzes maken die een toekomst toch mogelijk maken.
Toen Jackson zich losmaakte van zijn familie en solo ging, had hij ook eerst een paar jaar pauze kunnen nemen om ‘puin te ruimen’ om daarna, in allerlei opzichten, meer tot bloei te komen. Hij leek daarentegen juist andere keuzes te maken en ‘het puin’ stapelde zich op, ook de laatste jaren van zijn leven nog. In zijn levensverhaal vind ik de rol van zijn vrienden ook wel een discutabele. Zij die hem nu ophemelen hebben toegekeken hoe hij zich te gronde richtte.
Mede dankzij de media lijken we te moeten voelen dat het heengaan van Hazes, Brood en van Gogh maar ook Wolkers en Hugo Claus een groot verlies is. Nou voel ik persoonlijk me redelijk vaak verdrietig over de dood van mensen maar dan even niet. Je hoeft maar het boek van de weduwe van Glastra van Loon te lezen om te weten dat dit medeleven geen lang leven beschoren is. En wanneer ik om me heen kijk is er meer tragiek en oneerlijkheid rondom de dood dan bij die van vele bekende Nederlanders en Michael Jackson. Ik ben er dus niet rouwig om.
Ik ben er rouwig om, dat de wereld niet goed weet hoe ze moeten rouwen. Of het nu een bekend persoon of een naaste is, rouwen is iets persoonlijks.
Ik heb even een traantje gepinkt bij het idee dat meneer Jackson was overleden. Maar daar sta je even bij stil, je verwerkt het en je gaat door. Bij een naaste duurt dit proces veeeel langer.
Jackson was een rare, maar hij is opgegroeid in deze rare wereld. Mijn wens is ; rest in peace.
(met die peace hoop ik dat de hele hype heel snel overwaait)